DayZ Standalone – Επιτέλους έφτασε… σχεδόν!


    Κρυμμένος σε ένα θάμνο ατένισα με περίσσια προσοχή όλο το μήκος του δρόμου που χώριζε το δάσος από ένα απέραντο αστικό κενό. Δεν μπορούσα να δω τίποτα και το μόνο πράγμα που άκουγα ήταν η αναπνοή μου και το θρόισμα των φύλλων. Από τη στιγμή που αφήσω τη σκιά και την προστασία που μου προσέφερε ως τώρα απλόχερα η πανίδα θα ήμουν πάλι τελείως ακάλυπτος. Θα ήταν πιο εύκολο να με δει κάποιος σαν κινούμενο στόχο ανάμεσα σε κτήρια, ειδικά αν είναι κρυμμένος σε κάποιο από αυτά. Σε μία αποφασιστική στιγμή, έτρεξα στην απέναντι μεριά του δρόμου και σκαρφάλωσα γρήγορα τη σκάλα ενός μικρού παρατηρητηρίου. Αν και συνήθως έχει όπλα ή πυρομαχικά, αυτή τη φορά ήμουν άτυχος. Αρκετά μακριά και μπροστά από το παρατηρητήριο, κάτι που θύμιζε στρατόπεδο ήταν περιφραγμένο με έναν αδιαπέραστο φράχτη.  

    Στα δεξιά μου ο δρόμος οδηγούσε σε περισσότερο δάσος. Δε θα έβρισκα zombies εκεί, θα μπορούσα να κρυφτώ από άλλους παίχτες, αλλά πιθανότατα θα πέθαινα επειδή δε θα έβρισκα και τίποτα φαγώσιμο ή φάρμακα. Στα αριστερά ο δρόμος αγκάλιαζε μία σειρά από κτήρια. Το πρώτο από αυτά είχε πολλά παράθυρα και μία ανοιχτή πόρτα. Μπορώ να μπω εκεί μέσα, σκέφτηκα. Η ιδέα και μόνο ότι μπορεί να εύρισκα επιτέλους έναν γεμιστήρα και πυρομαχικά για το άδειο και άχρηστο M16 που κρατούσα τόση ώρα, με γέμισε με αρκετή σιγουριά ωστέ να αφήσω το παρατηρητήριο και να τρέξω προς το κτήριο. Καθώς πλησίαζα φανταζόμουν πως θα ήταν να έβρισκα και κάποιο μπουκάλι με νερό (ή και άδειο για να μπορώ να το γεμίσω αργότερα) ανάμεσα σε κονσέρβες με φαγητό στοιβαγμένα όλα σε κάποια γωνία.      

    Τυφλός μέσα στις σκέψεις μου, ξέχασα να αλλάξω το όπλο που κρατούσα και να βάλω στα χέρια μου το τσεκούρι. Μέσα σε κτήριο θα ήμουν χαζός να μη το γυρίσω σε μάχη σώμα με σώμα, άλλωστε το όπλο μου συνέχιζε να μην έχει σφαίρα ούτε στη θαλάμη. Και να είχε, σε αστική περιοχή θα ήταν αυτοκτονία να πυροβολήσω έστω και μία φορά – θα πρόδιδα τη θέση μου στους άλλους παίχτες και στα ΑI zombies και μετά όλα θα ήταν θέμα χρόνου.

    Μπαίνοντας μέσα στο κτήριο σαν να μου ανήκει, τον είδα. Χωρίς να χάσει καιρό, έτρεξε πίσω από τη σκάλα που οδηγούσε στον επάνω όροφο και φώναξε στο μικρόφωνό του «Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι!!». Κόλλησα. Ξαφνικά κατάλαβα ότι είχε τρομάξει πιο πολύ από εμένα, θυμήθηκα ότι κρατούσα κι ένα όπλο στα χέρια μου. «Κοίτα, δε θέλω τίποτα, δεν έχω τίποτα, μη με σκοτώσεις!» τον άκουσα να φωνάζει. Και μόνο η χροιά της φωνής του με έκανε να ξεχάσω ότι βρίσκομαι σε παιχνίδι, όλα αυτά συμβαίνουν, είμαι εκεί.

Για δεύτερη φορά στη ζωή μου (ήμουν πάντα λίγο ντροπαλός, και τις περισσότερες φορές δε προλαβαίνεις καν να μιλήσεις…) πάτησα το πλήκτρο που ανοίγει το δικό μου μικρόφωνο στον κόσμο του DayZ. «Κρατάω M16, πιστεύεις ότι αν ήθελα να σε σκοτώσω δε θα το είχα κάνει ήδη; Είμαι friendly». Και βέβαια δε του είπα ότι το όπλο μου είναι άχρηστο, και ευτυχώς ήταν καινούριος παίκτης και δεν είδε ότι δεν υπήρχε γεμιστήρας στο όπλο. Αν δεν είχα προλάβει να δω, πριν κρυφτεί, ότι το μόνο που κρατούσε στα χέρια του ήταν ένας πυροσβεστήρας όλη αυτή η σκηνή θα είχε εξελιχθεί πολύ διαφορετικά.  

    Βγήκε από την κάλυψη του και μιλήσαμε λίγο. Αυτό που ήθελε ήταν λίγο νερό. Του είπα ότι μόλις μπήκα, ήμουν τυχερός που βρήκα το όπλο (συνέχισα να κρύβω το γεγονός ότι ήταν άδειο), αλλά ακόμα ψάχνω για νερό και φαγητό. Με ρώτησε αν μπορεί να με ακολουθήσει και του είπα και βέβαια, αλλά αν δω έστω και μία περίεργη κίνηση θα αλλάξει πολύ η αντιμετώπισή μου. Συνεχίσαμε να ψάχνουμε το κτήριο που δεν είχε απολύτως τίποτα, πουθενά πυρομαχικά, νερό ή φαγητό. Στον τελευταίο όροφο που ήταν όλος περιτριγυρισμένος με μεγάλα παράθυρα (μεγάλο λάθος αν δε θέλεις να σε δουν) βρήκα μία σκάλα που οδηγούσε στην οροφή. Αυτό ήταν το δεύτερο μου λάθος. Ανεβαίνοντας άκουσα τον νέο φίλο μου να με ρωτάει κάποια πράγματα για το κτήριο και αν έχω δει κάπου κάποιο πηγάδι για νερό. Το επόμενο πράγμα που έφτασε στα αυτιά μου ήταν ένας ήχος σαν να σκάνε φελλοί από 3-4 μπουκάλια. Κάποιος μας είχε δει και τώρα μας γάζωνε από μακριά. Πριν προλάβω να πέσω στο τσιμέντο της ταράτσας νεκρός, άκουσα τον ακόλουθό μου να ανεβαίνει τη σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα, και το σώμα του να πέφτει άψυχο δίπλα στο δικό μου. Ήμασταν και οι δύο νεκροί, και μέχρι να κάνουμε respawn στην ακτή με ένα φακό και μία μπαταρία, κάποιος θα έχει ήδη καπηλεύσει το phat lewt στα σώματά μας.

    Αν και το παραπάνω είναι κάτι που μου συνέβη στο πρώτο μου παιχνίδι προ-χθες, δεν είναι πάρα ένα από τα πολλά διαφορετικά σενάρια που μπορούν να εκτυλιχθούν σε ένα playthrough του DayZ. H μόνη διαφορά είναι ίσως ότι αυτή τη φορά, κι έχοντας στο μυαλό μου ότι το DayZ Standalone είναι ακόμα σε Alpha, ήμουν αρκετά άνετος με τα zombies ώστε να δώσω όλη μου τη προσοχή στους άλλους παίχτες. Μπορεί ακόμα και σήμερα αυτό να ακούγεται αστείο για πολλούς, αλλά το χειρότερο που μπορεί να πάθει κάποιος σε αυτό το παιχνίδι συχνά προέρχεται από άλλους παίχτες. Έτσι ήταν όταν το παιχνίδι ήταν ακόμα mod του ArmaII, έτσι κι ακόμα χειρότερα (ή καλύτερα για τους λάτρεις των post-apocalyptic και survival genres) συνεχίζει να είναι σήμερα με την standalone έκδοσή του.

    Όντας πλέον αυτόνομο παιχνίδι, και με ένα πλήθος αλλαγών στο gameplay του όσον αφορά τα player-to-player interactions, το DayZ φέρνει καινούριο κύμα φρίκης στα παιχνίδια του είδους του. Αν και πολύ “πρόσφατο” (το DayZ έγινε διαθέσιμο στις 18 Δεκεμβρίου), οι ομάδες που έχουν σχηματιστεί από τις πρώτες κιόλας ημέρες είναι πολύ συντονισμένες και άκρως επικίνδυνες. Θα «χτενίσουν» την Chernarus (η πόλη στην οποία είναι βασισμένο το παιχνίδι) για παίχτες που παίζουν μόνοι τους (ή lone wolves όπως λέγονταν τουλάχιστον τον καιρό του mod), τους ακινητοποιούν με την απειλή όπλων, τους φοράνε χειροπέδες, τους στραγγίζουν από το αίμα τους το οποίο και αποθηκεύουν (κάτι πολύ χρήσιμο για την υγεία και τα HP της ομάδας που το κρατάει), παίρνουν τα ρούχα τους και τα σκίζουν σε rags (μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως bandages), και μετά τους παρατούν νεκρούς και γυμνούς σε κάποια γωνιά. Μπορεί να φαίνεται παράλογο, αλλά από το mod κιόλας ο κόσμος ήξερε πως ο ήχος ελικόπτερου σήμαινε αυτόματα duck and cover, αλλιώς πολύ σύντομα η ομάδα που κατάφερε να το φτιάξει θα σε απήγαγε και θα σου έκλεβε ό,τι είχες και δεν είχες.

    Το βασικότερο κομμάτι του τί είναι να παίζεις DayZ έρχεται από το γεγονός ότι πραγματικά δε μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν. Κανέναν. Αυτό το έχει κάνει ίσως το μόνο online παιχνίδι κατά τη διάρκεια του οποίου το να βλέπεις κάποιον άλλο παίχτη σε βάζει στο ατελείωτο τρυπάκι του να σκεφτείς από το που βρίσκεσαι, μέχρι του τί έχεις ανάγκη πριν αποφασίσεις για το πώς θα κινηθείς. Σε ένα από τα πολλά επόμενα playthroughs μου, πέθαινα από την πείνα, διψούσα, και ήμουν άρρωστος επειδή έφαγα χαλασμένα φρούτα. Αν και ποτέ επιθετικός (ξέρω, ξέρω… ναι, είμαι θύμα), κρατούσα το τσεκούρι μου μονίμως στα χέρια μου και μέχρι τη στιγμή που απλά λιποθύμησα από την πείνα (το οποίο σημαίνει άμεσα και θάνατο όταν παίζεις μόνος σου) ήξερα ότι δε θα έμπαινα καν στον κόπο να μιλήσω στον πρώτο παίκτη που θα έβρισκα μπροστά μου. Το τσεκούρι θα μιλούσε για μένα.

    Κατά τα άλλα, το πως το παιχνίδι έχει αλλάξει από τον καιρό που ήταν mod φαίνεται μέσα στα πρώτα 10 λεπτά. Το inventory και ο τρόπος με τον οποίο εξοπλίζεις τον χαρακτήρα σου, η δυσκολία του οποίου είχε διώξει πάρα πολύ κόσμο από το παιχνίδι όταν ήταν mod, σήμερα έχει γίνει τόσο εύκολο και ευνόητο που πραγματικά χαίρεσαι να ξοδεύεις ώρα για να δώσεις τη δική σου πινελιά στο χαρακτήρα σου.

    Οι developers του DayZ εκτός από την προσπάθεια και τα χρήματα που έριξαν για να βελτιώσουν τα mechanics και τις κινήσεις των χαρακτήρων και των zombies, πήγαν μέχρι και στην περιοχή που οι ίδιοι θεωρούν ως την πραγματική Chernarus για να κάνουν έρευνα για το πώς πρέπει να μοιάζει η πόλη…  Επίσης, τα textures που χρησιμοποίησαν είναι σαφώς καλύτερα και πιο ρεαλιστικά από αυτά στα οποία έπρεπε να βασιστούν όταν έτρεχε πάνω στη μηχανή του ArmaII.

    Αυτό όμως που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο παίζεις το παιχνίδι, και ίσως το απολαμβάνεις περισσότερο, είναι το γεγονός ότι ενώ στο mod μπορούσες να μπεις σε ένα 15-25% των σπιτιών και κτηρίων που έβρισκες, στον ανανεωμένο χάρτη της Chernarus μπορείς να μπεις σε ένα τρομακτικό 90%. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Περισσότερα respawn points για αντικείμενα αλλά και περισσότερος χρόνος για να ελέγξεις ένα χωριό που παλιότερα ίσως σου έπαιρνε μόνο 15-20 λεπτά για να «σηκώσεις». Προσωπικά το θεωρώ τη χαρά του scavenger!!

    Δυστυχώς τα item respawn rates είναι χάλια. Μπορεί να έχεις βρει τον καταλληλότερο εξοπλισμό για να παρατείνεις τη ζωή σου σε ώρες αντί για λεπτά, και ξαφνικά συνηδητοποιείς ότι δεν έχεις ούτε ένα μήλο επάνω σου. Δέκα λεπτά αργότερα, πεθαίνεις από την πείνα ψάχνοντας για τροφή… Ή το αντίθετο, μπορείς να έχεις γίνει μία κινητή καντίνα και ο πρώτος παίχτης που θα βρεις μπροστά σου να σε σκοτώσει με ένα ρόπαλο (επειδή ποτέ και κανείς δεν αμύνθηκε με κονσέρβα). Αυτό πιθανότατα συμβαίνει λόγω του απίστευτου αριθμού παιχτών που έχουν κατακλίσει ΚΑΘΕ server. Το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς είναι πιθανότατα καινούριοι παίχτες θα μπορούσε να δικαιολογήσει ότι πεθαίνουν πιο γρήγορα, άρα κάνουν respawn περισσότερες φορές, άρα παίρνουν αντικείμενα από τα ίδια respawn points σε πιο τακτά χρονικά διαστήματα, και έτσι δε μένει τίποτα για κανέναν στις πρώτες περιοχές. Εκτός αν βρεις τους ίδιους ή το κουφάρι τους βέβαια…

    Επίσης, όντας Alpha, τα gliches είναι απίστευτα πολλά. Πεθαίνεις από zombies που είναι κάπου κρυμμένα στο πάτωμα, βλέπεις φαντάσματα παιχτών να τρέχουν προς το μέρος σου μόνο για να καταλάβεις ότι κάνουν την ίδια κίνηση συνέχεια σαν χαλασμένος δίσκος, βρίσκεις αντικείμενα σε μέρη που δε μπορείς να φτάσεις και πολλά άλλα. Επίσης, και νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει με το ότι το παιχνίδι είναι ακόμα σε Alpha, δεν υπάρχουν ενδείξεις για το πόσο πεινάς, διψάς, ή πόσο άρρωστος είσαι. Ο παίχτης σου σε ενημερώνει κάθε λίγο και λιγάκι για το πόσο πεινάει, ότι διψάει πολύ, πως στο στόμα του έχει μία περίεργη γεύση ή ότι θέλει να ξεράσει. Και εσύ πρέπει να μαντέψεις πόσος χρόνος σου έχει μείνει για να βρεις τη λύση. Βέβαια, σε ένα παιχνίδι που το πραγματικό achievement είναι το survival, οι πραγματικά hardcore fans θα πουν ότι δε χρειάζεται κάποια ένδειξη. Εν μέρη θα μπορούσα να συμφωνήσω πολύ μαζί τους.

    Σε γενικές γραμμές, ακόμα και με όλα τα προβλήματα μίας Alpha έκδοσης, το DayZ είναι ένα απίστευτα διασκεδαστικό παιχνίδι. Η καρδιά μου κόντεψε να σκάσει από την αδρεναλίνη, in real life, και το μυαλό μου έτρεχε συνέχεια! Όπως κι αν θέλει να παίξει κάποιος, προστάτης ή player killer (aka bandits), μόνος ή με παρέα, το παιχνίδι έχει αποδείξει ότι καλά έκαναν οι παίχτες και περίμεναν πως και πώς να γίνει διαθέσιμο ως standalone. Και μόνο το γεγονός ότι οι developers δίνουν τόση προσοχή στα πράγματα που ζητάν οι παίχτες έχει δείξει ότι θέλουν πραγματικά να φτιάξουν ένα πραγματικό διαμάντι. Μακάρι περισσότεροι Έλληνες να έπαιζαν DayZ ώστε να μην είμαι κι εγώ συνέχεια μόνος μου… ε; ε, φανταστικοί readers;;;

Comments

comments