Ducktales – Remastered: The review


Εφόσον όλη η gaming υφήλιος ασχολείται με το Grand Theft Auto V και παντού υπάρχουν videos/συγκρίσεις/playthroughs και της παναγιάς τα μάτια για όποιoν ψάχνει εκτενείς λεπτομέρεις (κάτι που προσωπικά δεν μπορώ να προσφέρω λόγω χρόνου) αποφάσισα να πιάσω επιτέλους το Remake ενός απο τα αγαπημένα μου παιχνίδια όλων των εποχών.

 

Κάπου εκεί στο “τι να παίξει κανείς” επέλεξα το Ducktales – Remastered (αμέσως μετά έρχεται και το Mickey’s Castle Of illusion).

Ήχος

Όσο περίεργο και αν ακούγεται θα ξεκινήσω με τον ήχο μιας και είναι απο τα πρώτα πράγματα που κάνουν κλίκ στο παιχνίδι. Με καλοσώρισε ένας υπέροχα γνώριμος ήχος στον οποίο κόλλησα για πολλή ώρα. Το remaster για οποιονδήποτε fan της 8bitής έκδοσης καθ’όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού είναι καταπληκτικά ρετουσαρισμένο και οι μουσικές είναι γνώριμες χωρίς να ακούγονται “παλιές”. Δεν αλλάζει την αρχική μελωδία στο παραμικρό και απλά δίνει έναν ήχο που αντιστοιχεί στα δεδομένα του 2013. Μιάς και είμαστε στον ήχο να πώ οτι οι προφορές του scrooge και των παπιών είναι ικανοποιητικές αν και το acting είναι κλάφτα χαράλαμπε. Όχι οτι παίζει κάνεις ducktales για το voice acting δηλαδή αλλα νά χαμε να λέγαμε.

 

Γραφικά

Η δουλειά που έχει γίνει στα γραφικά είναι top notch. Δεν έχει κάτι το οποίο να κάνει μπάμ. Είναι αυτό που λέει ο τίτλος. Remaster. Ο ίδιος scrooge, ο ίδιος launchpad, τα ίδια παπιά απλά καλύτερα polished και με καρτουνίστικα γραφικά. Το ίδιο ισχύει και στις πίστες που είναι πανομοιότυπες με το αρχικό παιχνίδι και απλά έχουν όμορφα 2d side scrolling γραφικά. Το αισθητικό αποτέλεσμα είναι πολύ καλό και είναι ότι πρέπει για όποιον δεν είχε την τύχη να παίξει το παιχνίδι εκείνη την εποχή. Φυσικά μην περιμένετε κάτι εξωφρενικό. Απλά 2d όμορφα σχεδιάκια και ψευδο3d φόντο στις πίστες. Στην κατηγορία των γραφικών ας αναφέρω και το Unlock artwork που έχει το παιχνίδι. Κάθε φορά που βγάζουμε μια πίστα παίρνουμε $$ τα οποία ξοδεύουμε στο να ξεκλιδώνουμε artwork σχετικό με το παιχνίδι. Για μένα που είμαι μεγάλος ΚΟΜΙΞάκιας αυτό είναι μεγάλο plus αλλα φαντάζομαι για κάποιον που απλά παίζει για να παίζει ίσως και να είναι αδιάφορο

Gameplay

Και ας πάμε και στο πιο σημαντικό κομμάτι. Το gameplay είναι ΙΔΙΟ ΙΔΙΟ ΙΔΙΟ ακριβώς με το παλιό παιχνίδι. Τι σημαίνει αυτο; Χαράς ευαγγέλια για τους retro lovers αλλα πιθανό facepalm για οποιονδήποτε δεν μπορεί να καταλάβει γιατί ένα platformer με ένα παπί να πηδάει pogo style επάνω στο μπαστούνι θεωρείται ένα απο τα κορυφαία παιχνίδια του είδους του. Προσφέρονται 4 επιλογές δυσκολίας. Το easy και το medium είναι ότι πρέπει για νέους παίκτες που δεν έχουν ιδιαίτερη ιδέα απο το game και απο το είδος γενικότερα. Το hard απο την άλλη πλευρά είναι  ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο mode με το default του NES. Ίδια δυσκολία και ίδιο challenge και σε αυτό θα πρότεινα να ξεκινήσει οποιοσδήποτε βετεράνος του παιχνιδιού.  Τέλος υπάρχει και το Extreme. ΔΕΝ ξέρω αν παλεύεται αλλα είναι αυτό που ακούγεται. Τερματισμός σε ένα sitting. No continues, no τίποτα. Good luck with that. Στο σύνολο, ανάλογα με το πόσο χαζεύουμε, το game είναι απο 1μιση εώς 2 ώρες περίπου και το replayability του περιορίζεται στη δυσκολία και στα $$ για το artwork. Κάποτε το παίζαμε 100δες φορές χωρίς τίποτα. Τώρα νομίζω ένας seasoned παίκτης θα θελήσει να το τερματίσει 2-3 φορές και ίσως να δοκιμάσει και λίγο την τύχη του στο extreme (not for me, sorry). Μία ΥΠΕΡΟΧΗ προσθήκη είναι η δυνατότητα να κάνεις βουτίες στο θησαυροφυλάκιο στο “menu” του παιχνιδιού. Γελούσα σαν τον χαζό με αυτή τη δυνατότητα. 


Overall


Τα αξίζει τα 10κάτι του ευρώ; Για κάποιον ρομαντικό σίγουρα τα αξίζει και με το παραπάνω. Για κάποιον που δεν έχει ιδέα απο το genre και γενικά απο τον τύπο αυτό παιχνιδιού θα πρότεινα να δεί 2-3 βιντεάκια και μετά να αποφασίσει. Γενικά οποιοσδήποτε λάτρης των παπιών και της σειράς Ducktales είτε έχει παίξει την NES version είτε όχι θα το ευχαριστηθεί 100%. Δεν είναι τόσο το τεχνικό κομμάτι (φυσικά) αλλα είναι η νοσταλγία που βγαίνει για τους παλιότερους και η επιμονή και το trial and error που πολύ λίγα παιχνίδια έχουν στις μέρες μας. Ένα δύσκολο και αισθητικά όμορφο platformer που σε συνδυασμό με το (κλάψ) τελευταίο τεύχος του ΚΟΜΙΞ τον προηγούμενο μήνα είναι ένα πολύ ωραίο ταξίδι στο παρελθον

 

 

Comments

comments