Τι πάει στραβά με το gaming #1


Τον τελευταίο καιρό έχω συνειδητοποιήσει το παράλογο του πράγματος. Διαβάζω, γράφω και βλέπω video games πολύ περισσότερο απο όσο παίζω.

  Μπορεί να ξέρω όλα τα προβλήματα του Unity, όλες τις διθυραμβικές κριτικές του Smash bros και πως λύνονται 9/10 issues που θα εμφανιστούν με μια νέα κάρτα γραφικών, αλλα ΔΕΝ παίζω σε ανάλογα ποσοστά. Έχω περάσει εδώ και χρόνια σε μια εποχή που η κριτική, η συζήτηση και το love/hate για τα games έχει ξεπεράσει κατα πάρα πολύ τον πραγματικό χρόνο gameplay. Οι εποχές που απλά καθόμουν να παίξω έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Είναι θέμα χρόνου; Όχι δεν είναι. Χρόνος υπάρχει πάντοτε ακόμα και με δουλειές, παιδιά, γατιά.

Είναι θέμα διάθεσης; Δε νομίζω. Όποτε καταφέρνω να θυμήσω στον εαυτό μου αυτό το παράλογο “βρίσκω” ευχαρίστως διάθεση.

Είναι θέμα ηλικίας; Ίσως, αλλα για πολύ διαφορετικούς λόγους απο αυτούς που περίμενα να με “κόβουν” 15 χρονια πρίν.

  Τι πήγε στραβά λοιπόν; Γιατί έχουμε αφήσει το παιχνίδι πίσω και έχουμε πιάσει την κουβέντα; Και επίσης τι συμβαίνει όταν πιάνουμε ένα παιχνίδι; Τι είναι αυτό που μας τραβάει σε αυτό και γιατί εμμένουμε σε ορισμένους τύπους παιχνιδιών; Τι διασκέδαση μας προσφέρει το χιλιοστό παιχνίδι του lol ας πούμε και γιατί δεν ξοδεύουμε αυτό τον gaming χρόνο σε πολλούς και διάφορους τίτλους, ζώντας νέες ιστορίες και παίζοντας διαφορετικές εμπειρίες;

   Αν περιμένετε σοβαρή απάντηση στα παραπάνω, δεν έχω. Είναι κάτι που με απασχολεί εδώ και πολύ καιρό και φαντάστηκα οτι γράφοντας και ταξινομόντας λίγο τη σκέψη μου θα μπορούσα να καταλήξω σε κάποιο επιφανειακό συμπέρασμα.

  Βλέποντας τα παραπάνω βλέπω οτι το driving factor έχει αλλάξει. Κάποτε παίζαμε για το gameplay αρχικά, για την εμπειρία στη συνέχεια και on the long run θέλαμε να καταλήξουμε στην ολοκλήρωση. Πλέον τα παιχνίδια “του λαού” έχουν μόνο την ολοκλήρωση σαν αυτοσκοπό. Ο ανταγωνισμός, η γρήγορη ντόπα και το “i rule, you suck” είναι αυτό που οδηγεί τα πάντα.

League? 30 λεπτά για τη νίκη. Thrills, plays, κακοί αντίπαλοι, stomp, gg easy.

Pro του λαού; 15 λεπτά για τη νίκη. Χ, Χ, Χ, Χ, Τετράγωνο. “Πως σου φάνηκε;” Ρούφα το τρομπόνι. Σε πάω άλλο ένα.

Cod? Cs:go? 10 λεπτά το πολύ. Shift, Crouch, camp, πιου πιου αποτέλεσμα! My work here is done.

Rinse and repeat.

  Γιατί να ξοδεψω ώρες και μέρες σε ένα παιχνίδι όταν αυτό το feeling της ολοκλήρωσης μπορώ να το έχω σε μερικά λεπτά. Δε θέλω να σώσω κανένα βασίλειο ούτε να προσπαθήσω για το αποτέλεσμα. Δε μου χρειάζεται η εμπειρία. Δε παίζω για αυτήν, παίζω για τις μικρές δόσεις ολοκλήρωσης. Και αν έχω ένα σερί defeats, επηρεάζομαι και στην πραγματική ζωή. Σπάω mouse και βρίζω. Είμαι junkie. Επίσημα video game junkie. Δεν έχω πάρει τη δόση της μικρής μου νίκης (και ας μη μου άξιζε) και τα πάντα μου φταίνε. Θέλω να παίξω και άλλο. Θα κερδίσω αυτη τη φορά. Και πάμε πάλι απο την αρχή. Οι συμπαίκτες που με τραβάνε μακριά απο τη νίκη. Οι αντίπαλοι σίγουρα έχουν wallhacks. Νεύρα, rage, κακή διάθεση αλλά ΩΠ throw. Νίκη! Αναγνώριση. #worth

addgames

  Και γράφοντας τα παραπάνω καταλαβαίνω γιατί δεν παίζω πλέον τόσο πολύ. Γιατί δε μου κάνει αυτό το gaming. Γιατί έχω βαρεθεί να αποδεικνύω στον κανέναν το πόσο καλύτερος είμαι. Γιατί το gaming δεν πρέπει να είναι αυτό που έχει καταντήσει σήμερα να είναι. Είμαι σε φάση μεταστροφής.

  Το μεγαλύτερο κομμάτι του gaming ΠΑΝΤΑ για μένα ήταν η διασκέδαση και η κοινωνικοποίηση. Το μάζεμα στο σπίτι και ο τερματισμός σε ότι παιχνίδι υπήρχε. Ακόμα και σήμερα αυτές είναι οι μόνες στιγμές που πραγματικά απολαμβάνω. Αποκλεισμένα τριήμερα με 1-2 φίλους μια στοίβα παιχνίδια και σερί τερματισμούς. Αλλα γίνεται αυτό μόνιμα; Γίνεται καθημερινά; Πλέον δε γίνεται. Και εδώ ξαναγυρνάω στην ηλικία. Δεν φταίει αυτή για την έλλειψη χρόνου. Χρόνος και διάθεση υπάρχει. Συγχρονισμός όμως δεν υπάρχει. Οπότε ξεπέφτουμε όλοι σε Online gaming μικρές χαρές, το τυχαίο skype call και την προσπάθεια εξομοίωσης του couch co-op ή της εννιαίας εμπειρίας. Και όταν δεν υπάρχει online συγχρονισμός; Έχουμε αποχαυνωθεί απο την online δόση μας και συνεχίζουμε. Μικρές χαρές και λύπες. Ανταγωνισμός και πάλι. Endless loop. Υπέροχα νέα για τους f2p developers αλλα άσχημα νέα για το gaming!

  ΜΑ το gaming είναι τεράστιο πλέον! Τι λες; E-sports! Τεράστια γήπεδα για τελικούς και 11m prize pools! Ναι. Υπάρχουν πολλά θετικά που έχουν επιφέρει οι ανταγωνιστικοί τίτλοι. Κυρίως η αναγνώριση και η διεύρυνση του gaming. Αλλα πέρα απο αυτά, ο περιορισμός του μέσου είναι άνευ προηγουμένου. Όλα μια μεγάλη κοκορομαχία και ένας ανταγωνισμός.

  Και τι με νοιάζει εμένα; Γιατί δεν σκάω να κάτσω να παίξω τις single player βλακείες μου; Γιατί με την πάροδο του χρόνου όλο και λιγότεροι θα έχουν ζήσει το ήρεμο και ευχάριστο gaming. Όλο και λιγότεροι θα ξέρουν τι θα πεί singe player εμπειρία. Η οργή, ο θυμός, οι βρισιές και ο ανταγωνισμός θα μείνουν στο μυαλό των νεότερων gamer. Και πόσο νομίζετε οτι μπορεί να κρατήσει αυτό χωρίς να ξεπέσει; Πόσο να αντέξει κάποιος να παίζει ξανά και ξανά και ξανά το ίδιο map σα χαμστεράκι με μόνο σκοπό το outplay και το αποτέλεσμα; Εταιρικά ίσως για πολλά χρόνια μιας και οι γενιές και το νεότερο κοινό γυρνάει συνεχώς. Αλλα τι θα απογίνουν αυτοί που σταματάνε;

  Γι αυτό δεν παίζω πλέον μάλλον. Γιατί προσπαθώ να απεξαρτηθώ απο τα “hardcore multiplayer” παιχνίδια. Γιατί η μόνη μου διασκέδαση είναι το να κερδίσω ένα game. Να καταφέρω να ξεπεράσω σε skills κάποιον άλλον. Και δε το θέλω αυτό. Θέλω η διασκέδαση να έρχεται μέσα απο την ιστορία, το gameplay και υγιείς gaming παράγοντες και όχι με διαπροσωπικές μάχες. Μου αρέσει και αυτό. Θα συνεχίσω να παίζω τέτοιου είδους παιχνίδια αλλα θα ξέρω οτι εγγενώς δεν μπορώ να διασκεδάσω σε αυτά. Γι αυτό βλέπω και διαβάζω περισσότερο. Γιατί με κουράζει η συνεχής αναμέτρηση και σίγουρα δεν θέλω ο ελεύθερος μου χρόνος να είναι ένα ατελείωτο epeen contest και μια προσπάθεια ανούσιας ηλεκτρονικής αναγνώρισης. Μου αρέσει το ανταγωνιστικό gaming, αλλα με κουράζει. Γι αυτό βλέπω και περισσότερο. Γιατί δε θέλω να μείνω πίσω αλλα δεν έχω και τη διάθεση να μπω σε αυτό το τριπάκι να παίζω κάθε μέρα και να κάνω τα νεύρα μου τσατάλια.

  Γι αυτό έχω γυρίσει εδώ και μερικούς μήνες ξανά στις κονσόλες μου και τα single player pc games. Όμορφα και έξυπνα φτιαγμένα storylines. Διαφορετικοί κόσμοι και χαρακτήρες κάθε φορά που ξεκινάω ένα νέο παιχνίδι. Δυνατότητα να παίξω αν και όποτε θέλω ακόμα και on/off στη δεύτερη οθόνη κάνοντας κάποια άλλη δουλειά. Γενικά μόνο διασκέδαση και εμπειρία. Back to basics για όσο καιρό ο ανταγωνιστικός εαυτός μου το επιτρέψει.

  Και τί ήταν όλο αυτό το παραπάνω; Απο που άρχισα και που κατέληξα; Ιδέα δεν έχω. Είχα καιρό να γράψω κάτι και αντί να επικεντρωθώ στα 5-10 games που έπαιξα τελευταία θεώρησα καλό να κάνω ένα ποστ τύπου “Αγαπητο ημερολόγιο” για να το έχω σαν σημείο αναφοράς για μελλοντικές μου αναζητήσεις.

  Αν έχετε οποιοδήποτε comment στα παραπάνω (που πολυ λίγο νόημα βγάζουν) θα χαρώ να το συζητήσουμε στα comment εδώ ή στο facebook.

  Για την ιστορία, το article cover είναι απο το The Dig της Lucasarts. Ένα απο τα καλύτερα adventure games όλων των εποχών που παίζεται ευχάριστα ακόμα και σήμερα. Go for it. Βγείτε απο τη ρόδα του χάμστερ, βρείτε ένα τίτλο που να σας κάνει και προσπαθήστε για μια αξιομνημόνευτη εμπειρία. Ένα ταξίδι στο hyrule, στο skyrim, στη mordor ή ακόμα και στην παράνοια του evil within. Ζήστε το παιχνίδι και δημιουργήστε μοναδικές αναμνήσεις. Το μόνο σίγουρο είναι οτι σε 20 χρόνια θα θυμάμαι τα zombie dogs που σπάνε τα παράθυρα στο Resident evil 1, την Hilda απο το lorule και τη μάχη με τον Alduin, αλλα όχι το game που μου έδωσε 15lp.

Και αν θέλετε, μην ανατριχιάζετε με το παρακάτω.

Comments

comments