Stick it to the man. Μια Grim ημι-παρανοϊκή αναζήτηση


 

  Ας αρχίσουμε με τα βασικά. To Stick it to the man, που κυκλοφόρησε στο Playstation Network πριν μερικές μέρες,  δεν είναι παιχνίδι. Τουλάχιστον το “game” part του δεν είναι αυτό που το χαρακτηρίζει.

  Μιλάμε για ένα adventure/puzzle solver (αν και απέχει πολύ απο τις κλασσικές έννοιες) το οποίο στο μεγαλύτερο βαθμό του βασίζεται στην αφήγηση και όχι στο παιχνίδι.

  Είναι η ιστορία της εσωτερικής αναζήτησης του Ray DoeWood, ενός χαρτονένιου 2d χαρακτήρα που μετά απο ένα μικροατύχημα βρίσκεται αντιμέτωπος με το ίδιο του το μυαλό.

  Είναι τρελός; Δεν είναι; Τι είναι αυτό το τεράστιο μακαρονοχέρι πάνω στο κεφάλι του; Γιατί μπορεί να διαβάζει τις σκέψεις των άλλων; Όλα αυτά προβληματίζουν τον ήρωα μας καθ’όλη τη μικρή σχετικά διάρκεια του παιχνιδιού.

  Να πω το εξής. Αν το Stick it to the man ήτανε ταινία, θα είχε πολύ καλύτερη μοίρα.

  • Η μουσική του πρωταγωνιστεί χωρίς να υπερκαλύπτει την ιστορία.
  • Το humor είναι witty, με πολλά woody allenικά στοιχεία σε στυλ εξομολόγησης, και προβληματίζει.
  • H αισθητική του είναι καρτουνίστικη με μικρολεπτομέρειες του κάνουν τη διαφορά. 

  Θα ήταν τρομερή μίνι σειρά – ταινία – βιβλίο, αλλά σαν παιχνίδι χάνει λίγο απο την αίγλη που θα μπορούσε να έχει. Θα μπορούσε άνετα να γίνει ένα Classic grim/psychedelic cartoon, αλλά τώρα μέσα απο το PSN χάνεται μέσα στους εκατοντάδες τίτλους που κυκλοφορούν.

Saturated in Freudian material, thought, understanding, interpretation, word-play, fathers and sons, father murder, sexual perversity, a sort of polymorphous perversity coming at you all the time.

  Το παραπάνω είναι user review για ένα βιβλίο που διάβαζα πριν κάποια χρόνια, το “Something to tell you”. Ένα βιβλίο του Ηanif Kureichi για τη σχέση  ενός τύπου με τους γύρω του, βασιζόμενο στην χιουμοριστική εσωτερική του αναζήτηση και τη σχέση με τον ψυχολόγο του. Για κάποιο αρρωστημένο λόγο όσο έπαιζα το παιχνίδι μου ερχόταν συνεχώς parts απο το βιβλίο, παρόλο που τα δύο δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Η αίσθηση των στοιχείων ψυχανάλυσης, παράλληλα με το χιούμορ και την απελπισμένη προσπάθεια κατανόησης του κόσμου είναι και αυτή που μου έμεινε περισσότερο απο το παιχνίδι.

 

  Είναι one of those games. Έχετε παίξει το Home ας πούμε; Το Home ήταν ένα παιχνίδι αφήγησης που κατάφερνε μέσα απο την ιστορία και τον ήχο να δημιουργήσει συναισθήματα που οι περισσότεροι ΑΑΑ τίτλοι δεν βλέπουν ούτε στον ύπνο τους. Σε αυτή τη λογική αλλα 500% πιο καλοσχεδιασμένο είναι το stick it to the man. Διηγείται την χιουμοριστική του ιστορία και σου δίνει την ψευδαίσθηση του interaction καθώς την ξετυλίγει. Έχει basic puzzle σημεία και λίγο platforming/ ψάξιμο κατα καιρούς αλλα το πιο σημαντικό part είναι η ιστορία του. Είναι ο κορμός του τίτλου και ο μόνος λόγος να δώσει κανείς $$ για να το παίξει.

  Χαρακτηριστικό του παιχνιδιού είναι οτί η ιστορία δεν ξετυλίγεται μόνο μέσα απο τους άπειρους διαλόγους αλλα και απο τα καλοσχεδιασμένα επίπεδα. Ιδιαίτερα προς τα μέσα / τέλη του παιχνιδιού ο σχεδιασμός των level είναι ιδιοφυής. Όχι επειδή προσφέρει κάτι στο gameplay, αλλα επειδή πλαισιώνει τρομερά όμορφα την όλη ιστορία.

  Τα γραφικά είναι όμορφα και το μόνιμο grain που υπάρχει στην εικονά συνηθίζεται γρήγορα. Η μουσική είναι εκεί που πρέπει όπως πρέπει, ε και τα controls -τι διάολο- πόσο άσχημα μπορεί να είναι σε ένα basic puzzle/platformer; Έχει άψογη απόκριση, ωραίο flow στην κίνηση με το μακαρονοχέρι και απο τη στιγμή που μαθαινουμε το gameplay είναι πολύ rewarding να κινούμαστε στα επίπεδα.

  Είναι μία απο τις περιπτώσεις που θα ήθελα να βάζω ξεχωριστές βαθμολογίες. Στο story και στην αφήγηση θα έβαζα 9ρι. Όχι επειδή έχει βάθος, καμία σχέση, αλλα επειδή καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον επάνω σε ένα παικτικά αδιάφορο τίτλο. Αλλα μετά έρχεται το gameplay και δεν θα είχα τι να πώ μιας και είναι απο τους πλέον απλούς τύπους adventure χωρίς να παρουσιάζει κάτι ιδιαίτερο σε αυτό τον τομέα.

  Κλείνω με ένα χαριστικό 8/10 βαθμολογόντας το σαν μια interactive εμπειρία και αναγνωρίζοντας οτι μιλάμε για μια μικρή εταιρεία. Αν το δείτε σαν μια όμορφη ταινιούλα ή σαν ένα lighthearted interactive book θα καταευχαριστηθείτε. Αν πάτε απλά για τα gameplay elements και προσπεράσετε την ιστορία, θα βρείτε ένα μεγάλο sad horn sound. Απευθύνεται μόνο σε Adventure fans ή σε κάποιους που θέλουν να περάσουν ένα ευχάριστο απόγευμα με μερικά giggles. Είναι μια τρομερή indie δουλειά και πραγματικά περιμένω πως και πώς τον επόμενο τίτλο της Zoing.

 

Comments

comments